Wzorzec boksera z moim osobistym komentarzem

Nie uważam siebie za wybitnego znawcę bokserów i pewnie mnóstwo wody w rzece upłynie, zanim nim się stanę. Niemniej, jakiś pogląd na "idealnego boksera" już zdążyłam w sobie wyrobić. A skoro to jest moja prywatna strona, to mogę tu swój pogląd wyartykułować. Aby było dokładnie jasne, co dopisałam od siebie, zmieniłam krój i kolor czcionki we własnym komentarzu.

Wzorzec FCI nr 144

Wzorzec jest rodzajem modelu, bytu idealnego, wyobrażenia. Tak naprawdę najpewniej każdy, kto się zajmuje psami jakiejkolwiek rasy, ma swój własny "wzorzec" w głowie (w sercu..?). W końcu nie wszystko da się wyrazić słowami czy nawet liczbami.

KRAJ POCHODZENIA:  Niemcy

Dokładniej: Bawaria.

DATA PUBLIKACJI OBOWIAZUJĄCEGO WZORCA:  13.03.2001

Od czasu do czasu wzorce się zmieniają. Na początku historii rasy uznawano np. białe czy łaciate umaszczenie bokserów, mniejsza też była wymagana wysokość w kłębie. Jedną z ostatnich zmian było wskazanie, że uszy i ogon boksera są w stanie naturalnym, czyli niekopiowane.

PRZEZNACZENIE:  Pies towarzyszący, obrończy i użytkowy.

W Polsce nie wykorzystuje się wszystkich walorów bokserów. Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest to, że nie są one zbyt łatwymi psami podczas szkolenia. Są bystre i inteligentne, można by rzec, że zbyt inteligentne na bezmyślne posłuszeństwo. Drugą przyczyną jest to, że są zwierzętami bardzo wrażliwymi na niekorzystne warunki atmosferyczne, źle na nie działa zarówno duży mróz, jak i upał.

Tam jednak, gdzie nie stanowi to problemu, boksery użytkuje się w bardzo wszechstronny sposób: jako psy patrolowe, ratownicze, asystujące osobom niepełnosprawnym. Nie każdy pamięta, że boksery "udowodniły" swoją użytkowość podczas pierwszej wojny światowej jako psy stróżujące, patrolowe czy meldunkowe.

KLASYFIKACJA FCI:  Grupa 2 - Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne
Sekcja 2.1 - Molosy, typ dogowaty. Rasa podlega próbom pracy.

Dowodem na "zaliczenie" tej próby jest certyfikat IPO I. Co jeszcze dodam od siebie? Mimo że bokser jest molosem typu dogowatego, pysk dogowaty stanowi poważną wadę eksterieru.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Za bezpośredniego przodka boksera uważa się brabanckiego bullenbeissera. Ówczesną hodowlę bullenbeisserów prowadzili myśliwi, wykorzystujący je do polowania. Zadaniem bullenbeissera było złapanie osaczonej przez psy naganiające zwierzyny i przytrzymanie jej do momentu przybycia myśliwego. Aby dobrze spełnić swoją rolę, pies ten musiał mieć możliwie szeroką kufę z szeroko rozstawionymi zębami. Mógł w ten sposób mocno wgryźć się i przytrzymać ofiarę. Każdy bullenbeisser, który posiadał te cechy, był przydatny w polowaniu i tym samym nadawał się do dalszej hodowli, która dawniej kierowała się wyłącznie użytecznoscią psa i jego przydatnoscią do konkretnych celów. W ten sposób wyselekcjonowano psa o szerokiej kufie i z wysoko umieszczoną truflą nosa.

Moim zdaniem tego nacisku na "użytkowość" w hodowli obecnie brakuje i nie dotyczy to wyłącznie bokserów. Dokąd tę rasę zaprowadzi selekcja osobników hodowlanych tylko ze względu na eksterier?

Tym istotniejsze jest zaangażowanie tych hodowców, którzy mimo wszystko myślą o tym "aspekcie użytkowym" i szkolą psy przynajmniej do IPO 1. Choć oczywiście z prawdziwym użytkowaniem i prawdziwą pracą najczęściej nie ma wiele wspólnego.

WYGLĄD OGÓLNY: Bokser jest psem średniej wielkości, krótkowłosym, krępym o kwadratowej budowie, mocnym kośćcu oraz suchym, silnie rozwiniętym i plastycznie uwidocznionym umięśnieniu. W ruchu jest żywy, pełen siły i szlachetności. Nie może być ociężały ani niezgrabny, jak również wątły i zbyt lekki.

Bokser powinien łączyć w sobie siłę i elegancję, zwinność, szybkość i moc. Lekkoatleta raczej niż napakowany sterydami kulturysta czy anorektyczna modelka. Krótka, lśniąca sierść ma podkreślać rozwinięte, suche mięśnie. Tłustość, limfatyczność jest wykluczona, podobnie jak nadmierna szczupłość. Bokser zwraca uwagę tym połączeniem siły i elegancji, mocy i bystrości, to taki superman wśród psów. Znów konieczna jest odpowiednia proporcja...

PRAWIDŁOWE PROPORCJE:
Długość korpusu do wysokości w kłębie
- kwadratowa sylwetka, tzn. linie poziome - podłoża i górna poprowadzona na wysokości kłębu oraz pionowe - na wysokości łopatki oraz guza siedzeniowego - tworzą kwadrat.

I ten kwadrat koniecznie musi być widoczny. Niestety, nawet nieduże odstępstwo od kwadratu zniekształca sylwetkę. W ogóle bokser to jest taki dziwny stwór, że jeśli jest dokładnie proporcjonalny (i sylwetka, i głowa, i głębokość), to jest przepiękny. Innymi słowy, jeśli proporcje wymienione we wzorcu są zachwiane nawet troszeczkę, pies najczęściej przestaje chwytać za oko i serce. 

Głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie = klatka piersiowa sięga do łokci. Głębokosc klatki piersiowej wynosi połowę wysokości w kłębie. 

To naprawdę dużo! Bokser ma mieć klatę i już. To kolejny argument dla leniwych właścicieli bokserów - bez odpowiedniej ilości ruchu osiągnięcie tych proporcji może się nie udać. Poza tym klata powinna być obudowana ładną muskulaturą. Ech...

Dlugość grzbietu nosa do długości głowy = długość grzbietu nosa w stosunku do długości mózgoczaszki ma się jak 1:2 (mierząc od trufli nosa do wewnętrznego kąta oka oraz od wewnętrznego kąta oka do kości potylicznej).

Na temat właściwych proporcji  głowy boksera powiedziano bardzo wiele.  Okazuje się, że nie ma zgody co do idealnej długości kufy boksera. Jedni uważają, że musi być króciutka, inni wolą ciut dłuższe (ale wciąż mieszczące się w wyżej pokazanej proporcji). Zachowanie tych proporcji jest jednym z warunków urody boksera. 

ZACHOWANIE I CHARAKTER: Bokser powinien mieć silny system nerwowy, być pewny siebie, spokojny i opanowany. Jego charakter należy do najważniejszych cech rasy i powinno się zwracać nań wielką uwagę. Przywiązanie i wierność w stosunku do wlaściciela i całego domu, jego czujność i odwaga jako obrońcy są słynne od dawna. Bokser jest łagodny wobec domowników, ale nieufny w stosunku do obcych, radosny i przyjazny w zabawie, ale nieustraszony w poważnych sytuacjach. Jest łatwy w szkoleniu ze względu na swoją karność, rezolutność, wrodzoną odwagę, naturalną ostrość i rozwinięty zmysł węchu. Jako pies mało wymagający a równocześnie bardzo czysty jest ceniony zarówno w rodzinie, jak i jako pies obrończy, towarzyszący i służbowy. Ma pewny charakter, również w starszym wieku pozbawiony fałszu.

Prawy i szczery, radosny i serdeczny, czuły i wrażliwy. Kiedy w domu panuje smutek, sam jest niepocieszony. Uwielbia zabawy. Również w starszym wieku zachowuje tę szczenięcą radosność i chęć do igraszek. Psotny, pełen wdzięku urwis.

Jeśli jednak przyjdzie stanąć do walki, kiedy żarty się skończą, jest nieustraszony i pełen męstwa. W takich przypadkach nie tylko groźnie wygląda - po prostu jest groźny. Rozbudzanie w bokserze agresji powinno być poprzedzone bardzo rzetelnym zastanowieniem się.

Co do tej łatwości szkolenia zdania są podzielone. Bokser nie pracuje tak jak niektóre owczarki, ostatnio najczęściej widywane na zawodach IPO.  Bokser musi być przekonany co do swojej pracy - wtedy jest chętny, posłuszny i nadzwyczajnie pojętny. Jego upór i determinacja pozwalają mu wykonać zadanie mimo niesprzyjających okoliczności. Jedyny problem to przekonać boksera, że warto wykonać polecenie dokładnie i rzetelnie. 


GLOWA: Nadaje bokserowi charakterystyczny wygląd, jej wielkość musi zachowywać odpowiednie proporcje w stosunku do całego ciała, nie może sprawiać wrażenia ani za lekkiej, ani za ciężkiej. Kufa powinna być możliwie szeroka i mocna. Piękny wygląd głowy zależy od harmonijnej proporcji pomiędzy wielkością kufy i mózgoczaszki.
Kufa oglądana z dowolnej strony - od przodu, z góry lub z boku - zawsze musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do mózgowioczaszki, tzn. nigdy nie może sprawiać wrażenia zbyt małej. Głowa powinna być sucha, tzn. bez żadnych fałd. Przy wytężonej uwadze psa, w naturalny sposób na głowie tworzą się jednak fałdy. Od nasady nosa po obu stronach przebiegaja w dół trwale zaznaczone fałdy. Ciemna maska ogranicza się do kufy i musi wyraźnie różnić się od umaszczenia głowy, aby część twarzowa nie sprawiała zbyt ponurego wrażenia. 

Teraz chyba każdy już rozumie, że owo piękno bokserzej głowy strasznie trudno zamknąć w prostym wymiarowaniu i ustaleniu proporcji. To znaczy, od tych proporcji musimy wyjść, aby głowa była harmonijnie proporcjonalna. A potem już pies musi mieć to "coś", ten wyraz twarzy, dawać "to" wrażenie. I jeszcze głowa boksera powinna wyraźnie wyglądać na żeńską albo męską. Może wybaczymy suce zbyt samczy wyraz, ale pies o twarzy suczej ostać się nie może.

Jak dla mnie idealny kobiecy wyraz ma twarz mamy Czarka, Anavy Marihuany. Po niej widać na pierwszy rzut oka, że jest piękną kobietą :-)

Mózgoczaszka:
Czaszka: Mózgoczaszka powinna być możliwie wąska i graniasta. Jest lekko wysklepiona, nie może być ani zbyt kulista i krótka, ani płaska i zbyt szeroka, potylica nie powinna być zbyt wysoka. Bruzda czołowa słabo zaznaczona, szczególnie pomiedzy oczami nie może być zbyt głęboka.

A więc pełna szlachetności, wąska głowa o proporcjach sugerujących skłonność do refleksji i przemyśleń.

Stop: Czoło tworzy w stronę grzbietu nosa wyraźny uskok. Grzbiet nosa nie może przechodzić w część czołową jak u buldoga, ale nie może również być opadający. 

To ważne, aby zachować ów łapiący za serce każdego bokseromaniaka wyraz twarzy boksera :-)

Trzewioczaszka:
Nos:
Nos jest szeroki i czarny, bardzo lekko zadarty, szerokie nozdrza, koniuszek nosa umieszczony nieco wyżej niż nasada. 

Zadarcie nosa jest kolejnym elementem warunkującym urodziwość twarzy boksera.  Wydaje mi się, że jakoś szczególnie zwraca się na to uwagę (przynajmniej wśród bokserów europejskich). Choć może niektóre amerykańskie boksery mają w sobie wiele piękna, to jednak głowy już jakoś mi nie pasują. 

Nosek musi być zadarty, tak troszkę, tak subtelnie i z wdziękiem.

Kufa: Kufa powinna być mocna we wszystkich trzech wymiarach, tzn. nie może być spiczasta, wąska, krótka ani zbyt płaska. Jej kształt określany jest przez: a) kształt szczęk, b) ustawienie kłów, c) kształt fafli. Kły muszą być rozstawione możliwie szeroko i mieć odpowiednią długość, dzięki czemu widziana od przodu kufa jest szeroka, niemal kwadratowa i tworzy z grzbietem nosa kat rozwarty. Od frontu krawędź górnej wargi opiera się na krawędzi wargi dolnej. Wygięta do góry część żuchwy z dolną wargą, zwana brodą, nie może w sposób widoczny wysuwać się przed górną wargę, ani tym bardziej chować się pod nią, lecz powinna być zarówno od przodu, jak i z boku dobrze zaznaczona. Przy zamkniętym pysku kły i siekacze żuchwy, podobnie jak język nie mogą być widoczne. Wyraźnie widoczna jest frontalna bruzda górnej wargi. 

Fafle: Fafle dopełniają kształt kufy. Górna warga jest gruba i mięsista. Wypełnia ona lukę powstałą na skutek wysunięcia żuchwy, opierając się jednocześnie na jej kłach.

Zgryz: Żuchwa jest wysunięta przed górną szczękę i lekko wygięta ku górze. Charakterystycznym zgryzem boksera jest przodozgryz. Szczęka jest szeroka u nasady i jedynie w bardzo niewielkim stopniu zwęża się ku przodowi. Uzębienie jest silne i zdrowe. Siekacze powinny być równo ustawione w prostej linii, kły szeroko rozstawione i odpowiedniej wielkości.
Policzki: Policzki są wykształcone odpowiednio do mocnych szczęk, nie wystają jednak zbyt wyraźnie, przechodząc raczej lekkim łukiem w kufę.
Oczy: Oczy ciemne, nie mogą być ani zbyt małe, ani wyłupiaste, ani też zbyt głęboko osadzone. Powinny wyrażać energię i inteligencję, spojrzenie nie może jednak być groźne ani zbyt przenikliwe. Oprawa oczu powinna być ciemna;
Uszy: Zachowane w stanie naturalnym są odpowiedniej wielkości, osadzone po bokach w najwyższej części mózgoczaszki. W spoczynku przylegają do policzków, w stanie wytężonej uwagi skierowane są do przodu, tworząc wyraźną fałdę.

Kufa we wzorcu została opisana w sposób niemalże techniczny, Powinna sprawiać wrażenie siły i mocy. Charakterystyczny przodozgryz boksera nie może być ani za duży (bo wtedy wystają zęby i nie ma odpowiedniego efektu) ani za mały (bo bokser traci ten charakterystyczny, zawadiacki wyraz twarzy). 

Właśnie szeroka, silna kufa, ładnie obramowana faflami i policzkami warunkuje, że bokser osobom postronnym wydaje się "wyglądać groźnie". 

Niezależnie, czy cięte, czy niecięte, uszy zawsze będą bardzo wpływały na wyraz twarzy boksera i zawsze wymagają dużo uwagi. Niekiedy konieczne jest podklejenie uszu (także tych naturalnie obwisłych), aby zachować ich odpowiedni układ. W przypadku uszu ciętych  ingerować trzeba zawsze - uszy same z siebie "nie staną".

SZYJA: Górna linia przebiega eleganckim łukiem od wyraźnie zaznaczonej nasady karku do kłębu. Szyja powinna być wystarczająco długa, okrągła, mocna, muskularna i sucha.

Szyja nie powinna mieć żadnych zbędnych fałd skóry. Skóra na szyi musi być dopasowana do boksera, aby godnie podkreślić urodę głowy. Piękno szyi boksera podkreśla się cieniutkim, eleganckim łańcuszkiem...

TULÓW: Kwadratowy, oparty na silnych, prostych kończynach.
Kłąb: Powinien byc zaznaczony.
Grzbiet: Włącznie z partią lędźwiową powinien być krótki, zwarty, prosty, szeroki i silnie umięśniony.
Zad: Lekko opadający, nieznacznie wypukły i szeroki. Miednica powinna być długa i zwłaszcza u suk, szeroka.
Klatka piersiowa: Głęboka, siegająca aż do łokci. Głębokość klatki piersiowej równa jest połowie wysokości psa w kłębie. Dobrze wykształcone przedpiersie. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate, siegające daleko do tyłu.
Dolna linia: Przebiega eleganckim lukiem do tyłu, krótkie, napięte i lekko podciągnięte boki. 

Jednym słowem: atleta. Szeroka, głęboka, muskularna klatka piersiowa, elegancki, zgrabny, jędrny tyłeczek, płaski brzuch, niewielkie słabizny. Nic nie obwisa, zero sadła i wiotko trzęsących się mięśni piwnych.

Panowie, co WY na to?!

OGON: Osadzony raczej wysoko niż nisko, zachowany w stanie naturalnym. 

Ogon ma za zadanie (poza tymi celami, do którego stworzyła go natura) elegancko "zamknąć", "zakończyć" sylwetkę boksera. To ma być taka kropka nad i.  Do tego celu nie nadaje się ogon nisko noszony, zmierzający do poddańczego podkulenia się między nogami...  Ogon boksera ma wspomagać wizerunek psa dumnego i zawadiackiego.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Patrząc od przodu, powinny być proste, ustawione równolegle, o silnym kośćcu.
Łopatki: Długie, ukośne, mocno powiązane z tułowiem, nieprzesadnie umieśnione.
Ramiona: Długie i tworzące z łopatką kąt prosty.
Łokcie: Ani zbyt mocno przylegające do klatki piersiowej, ani zbyt odstające.
Przedramię: Pionowe, długie i sucho umięśnione.
Staw nadgarstkowy: Mocny, dobrze zaznaczony, lecz bez zgrubień.
Śródręcze: Krótkie, ustawione niemal pionowo do podloża.
Łapy: Małe, okrągłe, zwarte; opuszki grube o twardej podeszwie.

KOŃCZYNY TYLNE:
Bardzo silnie umięśnione, mieśnie twarde i plastycznie uwidocznione. Kończyny oglądane z tyłu powinny być proste.
Udo: Długie i szerokie. Kąt stawu biodrowego i kolanowego jak najmniej rozwarty.
Kolano: W swobodnej postawie powinno sięgać linii poprowadzonej pionowo od guza biodrowego do podłoża.
Podudzie: Bardzo muskularne.
Staw skokowy: Mocny, dobrze zaznaczony, lecz bez zgrubień. Kąt w stawie skokowym wynosi ok. 140°.
Sródstopie: Krótkie, ustawione do podłoża pod kątem 95°-100°
Łapy tylne (stopy): Nieco dłuższe niż przednie, zwarte, grube opuszki o twardych podeszwach 

Łapy nie powinny być zbyt długie, ale kąty pomiędzy poszczególnymi stawami zapewniają odpowiednią motorykę ruchu. Oczywiście, idealny bokser nie ma żadnych wad postawy, Żadnych krzywych łap, postaw krowich, francuskich, szpotawych...

CHODY: Energiczne, pełne siły i elegancji.

Bokser w ruchu ma dawać to wrażenie, co w statyce: siła i elegancja. Idealnym chodem na pokazanie boksera w ruchu jest wyciągnięty kłus - bokser w wyciągniętym kłusie powinien przypominać szlachetnego konia podczas konkursu dressażu. Czysta poezja. Że niezbyt łatwo jest pokazać wyciągnięty kłus boksera na małym ringu, jeszcze biegnąc od zewnętrznej strony psa?... Cóż...

SKÓRA: Sucha, elastyczna, bez fald.

Odpada skóra o rozmiar za duża. Ma być dopasowana do psa, aby niczym obcisły kostium pokazać każdy mięsień, każde ścięgno, wszystkie doskonałe proporcje.

SZATA:
Włos:
Krótki, twardy, lśniący i przylegający do skóry. 

Wystawca boksera nie bardzo może ukryć jakąkolwiek wadę sylwetki poprzez umiejętne strzyżenie. Może jednak zadbać o połysk. Lśniąca sierść podkreśla muskulaturę psa.

Umaszczenie: Żółte lub pręgowane. Maść żółta występuje w różnych odcieniach, od jasnożółtego do ciemnorudobrazowego, przy czym za najładniejsze uważane jest umaszczenie pośrednie (czerwono-żółte). Maska czarna. Odmiana pręgowana ma na żółtym tle w wymienionych powyżej odcieniach, ciemne lub czarne pregi przebiegające w kierunku żeber. Barwa tła musi wyraźnie kontrastować z barwą pręg. Białe znaczenia nie są zasadniczo niepożądane, mogą wręcz korzystnie wpływać na estetykę umaszczenia.

Wzorzec wzorcem, warto wspomnieć, że można spotkać również boksery inaczej umaszczone, na przykład białe lub łaciate.  Takie psy jednak nie są dopuszczane do hodowli.  Najstarsze wzrorce rasy były dużo bardziej liberalne niż obecnie nam miłościwie panujący i dopuszczały również inne umaszczenia.

Białe boksery, jak już wspominałam, są traktowane jako "niepodlegające ocenie i niehodowlane", niemniej mają wielu wielbicieli.

WIELKOŚĆ:
mierzona w kłębie, wzdłuż łokci do podłoża: psy: 57-63 cm; suki: 53-59 cm. 

Boksery  nie są więc wielkimi psami, choć niekiedy ich muskularność, siła  i pewność siebie powodują, że odnosi się wrażenie, iż są większe. Niekiedy spotyka się (często w Polsce) psy zdecydowanie za wielkie, po prostu przerośnięte. Nie jest to dobre zjawisko, przynajmniej tak długo, jak obowiązuje wzorzec w tej postaci...

WAGA:
psy: powyżej 30 kg (przy wysokosci w kłębie ok. 60 cm)
suki: ok. 25 kg (przy wysokosci w kłębie ok. 56 cm)

Określenie "powyżej" nie oznacza, że można przesadzać z karmieniem. Nadwaga jest mocno niewskazana i to z wielu względów: atleta nie może być tłusty, nadwaga również u psów powoduje liczne dolegliwości, a odchudzanie zapasionego psa jest równie trudne, co odchudzanie zapasionej siebie.

WADY:
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

Usposobienie i charakter: Agresywność, złośliwość, podstępność, niezrównoważenie, brak temperamentu, bojaźliwość.

U Marekowskiej podano jeszcze łakomstwo... jak na psa obronnego i użytkowego, to byłaby bardzo istotna uwaga. Obrońca nieprzekupny nie powinien być łakomy.

Głowa: Brak szlachetności i wyrazu, ponury wyraz, głowa pinczera lub buldoga, ślinienie się, widoczne zęby lub język, zbyt spiczasta lub zbyt lekka kufa, opadający grzbiet nosa, brązowa, jasna lub sezonowo rozjaśniająca się trufla nosa, tzw. jastrzębie oczy, niedopigmentowana trzecia powieka, uszy jeśli nie kopiowane - powiewające, na wpół lub całkiem stojące, uszy w kształcie płatka róży. Skrzywiona żuchwa lub listwa zębowa, wadliwe ustawienie zębów, zęby słabo wykształcone, wadliwe uzębienie bedące skutkiem przebytej choroby.
Szyja: Krótka, gruba, obwisłe podgardle.
Tulów: Za szeroki i zbyt niski front, klatka piersiowa zawieszona między łopatkami, słaby, karpiowaty lub łękowaty grzbiet, długie, wąskie i mocno zapadnięte lędźwie, słabo związane z zadem, wysklepiona partia lędźwiowa, spadzisty zad, wąska miednica, obwisły brzuch, zapadnięte boki.
Ogon: Nisko osadzony, złamany.
Kończyny przednie: "Francuska postawa", luźne łopatki, luźne łokcie, słaby staw nadgarstkowy, zajęcze, płaskie lub mało zwarte łapy.
Kończyny tylne: Słabo umięśnione, zbyt słabo lub zbyt mocno kątowane, postawa szablasta, krowia lub kabłąkowata, zbyt blisko siebie ustawione pięty, wilcze pazury, zajęcze oraz płaskie, mało zwarte łapy.
Chody: Kołyszący chód, za krótki wykrok, inochód, sztywność.
Umaszczenie: Maska siegająca poza kufę, zbyt blisko siebie ułożone lub tylko pojedyncze pręgi, brudny kolor tła, przemieszane barwy, nieestetyczne białe znaczenia, jak np. cała lub w połowie biała głowa, nietypowe umaszczenie oraz takie, gdzie białe znaczenia zajmują ponad 1/3 powierzchni barwy podstawowej.

UWAGA: Psy musza mieć dwa, normalnie rozwinięte jadra, w pełni usytuowane w mosznie.

 

Korzystałam z wzorca opublikowanego na stronie Klubu Boksera w Polsce.